من!

ندای انسان!

امروز...

روز 21 ماه اردیبهشت سال 1387 هجری خورشیدی...

و در این ساعت

درست ساعت 10:10':35" به وقت خویش و ??:??':??" به وقت دیگران

در پی یک اغمای طولانی،

مرگ خویش را اعلام می دارم.

این پیامی است برای شروع نوشته شدن پیام های نانوشته ی دیگران...

نوشته شدن آن چه که دیگران از آن می گریزند.

آن چه که ما را می هراساند،

موجد اضطراب های ماست،

ملتقای نا هم رس خطوط واژه ی مبهمی است که آن را سرنوشت می نامیم.

آن چه که به فراموشی اش سپردیم،

در حالی که در تک تک واژه های ما،

در "صفر صفر" زمان و مکان ما،

در ابر و باد رویداد ها ی مان،

در ژرفای زنده گی مان،

در تلویزیون و رادیو و کتاب ها و امواج،

و حتی در خطوط در هم پیچیده ی تلفن ها، بین نقطه نقطه ی مکالمه ی مان،

در بین امواج تاریک احساسات پاکیزه مان،

در فاصله ی هیچ بین انتخاب ها مان

در هیچ همه مان و در همه ی هیچ مان،

بی فاصله ی هیچ مان، در پی مان آمد و ما کورکورانه بی خبر، از تعقیب زیرکانه ی دقیق اش از او می گریختیم.

چه ساده بودیم، که از او گرختیم،

و چه احمق که به خدایان و زنده گی و انتخاب دل بستیم.

هوم!این آغاز رمزگان انفجار یک بمب خلاء است.

و اینک زنده گی، "دشمن مردم آزاد، مغلوب شد."^*

بدرود ای عزیزان!

بدرود! تا عریانی این زنده گی پوچ...

^* "the Lord of the Rings_Part:1, Talkson.J.R.R"

ابرانسان عزیز!

دارم نابود می شم...
چیزی که همیشه آرزوش رو داشتم...
یک روز عهدی با خودم بستم که هنوز برام ارزش داره...
رو به کیهان ایستادم و فریاد زدم که یا تو و این نظم دروغین مزخرفت رو از پا در میارم و یا تو با تمام قدرتی که داری من رو از پا در میاری و این وسط هیچ حالت دیگه ای رخ نمی ده و هیچ انعطاف و سازشی نخواهد بود.
الان این کیهان و تمام نظم دروغی مزخرفش داره با قدرت من رو حذف می کنه و من هم کماکان باهاش سازش نکردم و نخواهم کرد.
کیهان داره من رو نابود می کنه.این یک بازی ای بود که از اولش هم آخرش مشخص بود. کیهان در هر صورت بازنده بود.
بهت تبریک می گم.
تو یک ابر انسان هستی.
و من ندای تو هستم.
ندای خودت رو فراموش نکن که ندای تو هیچ وقت تو را فراموش نمی کنه.

  "سمفونی من"

_ دو سه قدم آن طرف تر، زیر نور شدید خورشید وسط روز، نشسته ام، به دور دست خیره شده ام. چهره ام در دود محو می شود و ته سیگار روشن، پس از عبور از هزاران جهان بر روی علف های خشک جلوی سکو می افتد، دارد جان می دهد. به ساعت ام نگاه می کنم. ساعت مثل همیشه، ده و ده دقیقه است. من دارم به چه چیزی فکر می کنم و نمی دانم که در فکر من چه می گذرد. سعی می کنم با خودم فکر می کنم که الان در ذهن من چه می گذرد؟. نگاهی به ساعت ام می اندازم.ساعت ده و ده دقیقه است. سیگاری از جیب بغل کتم بیرون می آورم. می خواهم سیگارم را روشن می کنم که می بینم کبریت ندارم. نگاه می کنم و می بینم که ته سیگاری را که چند لحظه ی پیش به درون علف ها می اندازم هنوز روشن است. به سمت ته سیگار می دوم و ازهزاران دنیا می گذرم. از بین یک سری مکعب و دایره رد می شوم. یک جا یکدفعه پایم به سرم می خورد. یک قدم دیگر حرکت می کنم در همین حین کبریتی را که در دستم هست روشن می کنم و خودم هم نمی فهمم که این کبریت از کجا می آید؟ سیگارم را روشن می کنم و منتظر هستم تا کارگاه داستان بر گزار می شود.خب دود اول...