بغما بر ایم و بغما خر ایم و یغما گر ایم
تن را از تن بیرون می بریم
تا در بندی که در بنده گی خویش بر گردن اش نهادیم
آزادوار بر تن نازنین اش بتازیم
من که ام؟
مرد عشق سخت، در تن های آزاد
من که ام؟
التماس آزاد دست نا یافتنی، در تن های مالامال از غم
من که ام؟
آدم
آه و دم
من که ام؟
وسوسه ی تنهایی، در عقده ی شهوت چسبان دو گانه ای که نمی شود.
آدم...
نه...
آه و دم...
من رونده ی دالان های پر پیچ و خم پنهانی ام
من پاهای دونده ی گریزام
آدم
آه و دم
فقط من، جریان آرمانی آرامش ام در سنگلاخ های طبیعی کشمکش
من نیز چون تو ام
در اندیشه ی حفظ بکر تنهایی ام
تنهایی ای که مقدس می شود
پس چون عاشقان در مسلخ عشق، معشوق را قربانی مقدس خویش می کنیم.
